ข่าวสาร

ต้าเหนิงเปิดใจชีวิตวัย 30 กับบททดสอบสุขภาพที่หนักกว่าที่คิด

ต้าเหนิง กัญญาวีร์ เล่าประสบการณ์ชีวิตในรายการ Prime Cast หลังเดินทางเข้าสู่วัย 30 ปี พร้อมยอมรับว่าช่วงเปลี่ยนผ่านสู่เลข 3 ทำให้รู้สึกหวั่นใจอยู่ไม่น้อย เพราะเป็นวัยที่หลายอย่างเริ่มเปลี่ยน ทั้งเรื่องงาน ความสัมพันธ์ ความรับผิดชอบ และวิธีมองตัวเอง

อย่างไรก็ตาม สำหรับต้าเหนิง วัย 30 ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของตัวเลข แต่เป็นช่วงเวลาที่ทำให้เธอต้องหันกลับมาทบทวนชีวิตอย่างจริงจัง โดยเฉพาะสุขภาพที่เคยถูกละเลยจากการทำงานหนัก การพยายามทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบ และการรับปัญหาของคนรอบตัวมาไว้กับตัวเองจนแทบไม่เหลือพลังงานสำหรับดูแลใจและร่างกาย

เธอยังเล่าว่า ช่วงอายุประมาณ 26-27 ปี เคยผ่านมรสุมชีวิตที่หนักหน่วงมาก จนทำให้เริ่มมองว่าปัญหาเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้เสมอ แม้จะไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เมื่อผ่านเหตุการณ์ต่าง ๆ มามากขึ้น ก็ทำให้มีภูมิคุ้มกันทางใจและรู้จักรับมือกับความไม่แน่นอนมากกว่าเดิม

จากตั้งใจดูแลตัวเอง กลายเป็นติดไวรัสตับอักเสบอี

หนึ่งในเหตุการณ์สุขภาพที่สร้างความตกใจให้กับต้าเหนิงอย่างมาก เกิดขึ้นในช่วงที่เธอตั้งใจหันมาดูแลตัวเองด้วยการเลือกรับประทานผักออร์แกนิค เพราะเชื่อว่าเป็นทางเลือกที่ดีต่อสุขภาพ แต่สุดท้ายกลับตรวจพบการติดเชื้อไวรัสตับอักเสบอี หรือ Hepatitis E

จากข้อมูลที่เธอได้รับ แพทย์มองว่าเชื้ออาจเกี่ยวข้องกับการปนเปื้อนจากปุ๋ยมูลสัตว์ในผักสดที่รับประทานจากร้านภายนอก เหตุการณ์นี้จึงกลายเป็นบทเรียนสำคัญว่า แม้อาหารจะถูกมองว่าดีต่อสุขภาพ แต่หากล้างหรือจัดการไม่เหมาะสม ก็อาจมีความเสี่ยงได้เช่นกัน โดยเฉพาะในช่วงที่ร่างกายอ่อนแอหรือภูมิคุ้มกันลดลง

หลังจากนั้น ต้าเหนิงจึงปรับพฤติกรรมการกิน โดยหันมาให้ความสำคัญกับอาหารและผักที่ผ่านความร้อน ปรุงสุก และมีความมั่นใจในเรื่องความสะอาดมากขึ้น เรื่องนี้สะท้อนว่า การดูแลสุขภาพไม่ใช่แค่เลือกวัตถุดิบที่ดูดี แต่ยังรวมถึงขั้นตอนการล้าง การเก็บรักษา และการปรุงอาหารด้วย

เผชิญ PCOS และอาการปวดประจำเดือนจนต้องใช้ยาแรง

นอกจากภาวะตับอักเสบ ต้าเหนิงยังต้องรับมือกับโรคประจำตัวอย่าง PCOS หรือภาวะถุงน้ำในรังไข่หลายใบ ซึ่งส่งผลต่อการตกไข่และทำให้รอบเดือนผิดปกติ บางช่วงประจำเดือนมานานเกินหนึ่งเดือน ส่งผลกระทบต่อทั้งการใช้ชีวิตและการทำงานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เธอเล่าว่ามีอาการปวดประจำเดือนรุนแรงมาตั้งแต่อายุประมาณ 25 ปี และอาการค่อย ๆ หนักขึ้นจนในบางครั้งต้องพึ่งการฉีดยาแก้ปวด รวมถึงมอร์ฟีนเพื่อประคองอาการระหว่างทำงาน ประเด็นนี้ทำให้เห็นภาพว่าความเจ็บปวดจากประจำเดือนไม่ใช่เรื่องเล็กหรือสิ่งที่ทุกคนควรต้องอดทนเงียบ ๆ หากอาการผิดปกติ รุนแรง หรือยาวนาน ก็ควรเข้ารับการตรวจอย่างเหมาะสม

เหตุการณ์ที่รุนแรงขึ้นเกิดขึ้นหลังจากเธอใช้ยาเลื่อนประจำเดือนเพื่อให้เข้ากับตารางงาน ผลที่ตามมาคือมดลูกบีบรัดตัวอย่างหนัก มีอาการปวดท้อง ตัวชา เหงื่อออก และหน้ามืดจนเหมือนภาพดับหรือ “จอดับ” ก่อนจะต้องถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน

แม้ยาเลื่อนประจำเดือนจะเป็นยาที่มีผู้ใช้ในบางสถานการณ์ แต่ประสบการณ์ของต้าเหนิงก็เป็นเครื่องเตือนใจว่า ร่างกายของแต่ละคนตอบสนองต่อยาไม่เหมือนกัน การใช้ยาควรอยู่ภายใต้คำแนะนำของแพทย์ โดยเฉพาะผู้ที่มีโรคประจำตัวหรือมีประวัติรอบเดือนผิดปกติอยู่แล้ว

นอนไม่หลับเพราะสมองไม่เคยหยุดคิด ค่าฟื้นฟูร่างกายเหลือเพียง 2%

นอกจากปัญหาสุขภาพกาย ต้าเหนิงยังยอมรับว่าตัวเองต้องเผชิญกับภาวะนอนไม่หลับเรื้อรัง สาเหตุส่วนหนึ่งมาจากนิสัยชอบคิดล่วงหน้าและพยายามเตรียมแผนสำรองไว้หลายขั้น เธอเป็นคนที่ไม่เพียงวางแผน A แต่ยังคิดต่อไปถึงแผน B, C และ D เพื่อรับมือกับเหตุการณ์ที่อาจเกิดขึ้น

นิสัยการเตรียมพร้อมเช่นนี้อาจดูเป็นข้อดีในเรื่องการทำงาน แต่เมื่อเกิดขึ้นตลอดเวลา สมองก็แทบไม่มีโอกาสหยุดพัก แม้ร่างกายจะอยู่บนเตียง แต่ความคิดยังคงวนเวียนอยู่กับงาน ความรับผิดชอบ และปัญหาต่าง ๆ จนการนอนหลับไม่สามารถช่วยฟื้นฟูร่างกายได้เต็มที่

ต้าเหนิงเคยใช้ WHOOP Tracker ติดตามค่าความพร้อมและการฟื้นฟูของร่างกาย ก่อนพบตัวเลขที่น่าตกใจ เพราะค่าดังกล่าวลดลงเหลือ 2% จากนั้นขยับขึ้นเพียง 4% และ 6% ก่อนจะลดกลับลงมาแตะ 2% อีกหลายครั้ง เหตุการณ์นี้ทำให้เธอเครียดมากขึ้น เพราะยิ่งติดตามตัวเลขก็ยิ่งกังวลว่าร่างกายของตัวเองกำลังแย่ลง

ท้ายที่สุด เธอตัดสินใจถอดอุปกรณ์ออกและเข้าพบแพทย์เพื่อขอความช่วยเหลือ พร้อมปรับรูปแบบชีวิตใหม่ โดยกำหนดช่วงเวลาผ่อนคลายหลัง 18.00 น. และหยุดคุยงานในช่วงดังกล่าว การสร้างขอบเขตระหว่างเวลางานกับเวลาพักจึงเป็นหนึ่งในวิธีที่ช่วยให้เธอค่อย ๆ กลับมาฟังเสียงร่างกายตัวเองอีกครั้ง

ความสมบูรณ์แบบที่กลายเป็นแรงกดดันโดยไม่รู้ตัว

สิ่งที่น่าสนใจจากเรื่องราวของต้าเหนิงคือ ปัญหาไม่ได้เกิดจากการทำงานหนักเพียงอย่างเดียว แต่ยังมาจากความคิดที่ต้องการทำทุกอย่างให้ดีที่สุด เธอเป็นคนที่รับผิดชอบสูงและมักอยากควบคุมรายละเอียดต่าง ๆ ให้รอบคอบที่สุด เมื่อรวมเข้ากับการคิดเผื่อทุกสถานการณ์ จึงทำให้ร่างกายและสมองอยู่ในโหมดระวังภัยตลอดเวลา

ความเป็น Perfectionist ทำให้หลายคนได้รับคำชื่นชม เพราะผลงานมักออกมาดีและคนรอบข้างรู้สึกไว้วางใจ แต่ด้านที่ต้องระวังคือเจ้าตัวอาจกลายเป็นคนที่ไม่ยอมพัก ไม่กล้าส่งต่องาน และรู้สึกผิดเมื่อทำอะไรได้ไม่เต็มร้อย ทั้งที่ในความเป็นจริง มนุษย์ทุกคนมีข้อจำกัด และการหยุดพักไม่ได้แปลว่าล้มเหลว

บทเรียนของต้าเหนิงจึงไม่ได้หมายความว่าเราต้องเลิกตั้งใจหรือเลิกทำงานให้ดี แต่คือการเรียนรู้ว่า ความพยายามควรมีขอบเขต และชีวิตไม่ควรถูกวัดด้วยประสิทธิภาพเพียงอย่างเดียว หากร่างกายพังหรือจิตใจหมดแรง ต่อให้ทำสิ่งต่าง ๆ สำเร็จ ก็อาจไม่เหลือความสุขไว้ชื่นชมความสำเร็จนั้น

จาก Empath ที่รับทุกความรู้สึก สู่การฝึกปฏิเสธเพื่อรักษาพลังชีวิต

อีกประเด็นที่ต้าเหนิงเปิดใจอย่างตรงไปตรงมาคือ เธอเป็นคนที่มีความเป็น Empath สูง รับฟังความรู้สึกของคนรอบข้างได้ดี และมักพร้อมอยู่ข้างคนอื่นเมื่อมีปัญหา แต่ข้อเสียคือบางครั้งเธอไม่ได้แค่รับฟัง หากยังนำความเครียดและความทุกข์ของคนเหล่านั้นกลับมาคิดต่อจนกลายเป็นภาระของตัวเอง

เธอมักไม่ค่อยขอความช่วยเหลือจากคนอื่น เพราะเกรงใจและไม่อยากทำให้ใครต้องลำบาก แม้แต่เพื่อนสนิทอย่างปันปันที่คอยถามไถ่และรับฟังเธออยู่เสมอ ก็ยังต้องเป็นฝ่ายเข้าหาและชวนให้เธอเปิดใจ พฤติกรรมนี้พบได้ในหลายคนที่ดูเหมือนเข้มแข็ง เพราะมักทำหน้าที่เป็นผู้รับฟังให้ทุกคน แต่กลับไม่รู้ว่าจะวางความรู้สึกของตัวเองไว้ตรงไหน

จุดเปลี่ยนสำคัญคือ ต้าเหนิงเริ่มตระหนักว่าไม่สามารถแบกรับปัญหาของทุกคนได้ตลอดไป และการช่วยเหลือคนอื่นไม่ควรเกิดขึ้นจนตัวเองต้องสูญเสียสุขภาพ เธอจึงเริ่มฝึกปฏิเสธ คัดกรองว่าเรื่องไหนควรรับผิดชอบ เรื่องไหนควรปล่อยให้เจ้าของปัญหาจัดการเอง รวมถึงเลือกใช้พลังงานกับสิ่งที่สำคัญต่อชีวิตจริง ๆ

การปฏิเสธในมุมนี้ไม่ได้หมายถึงการใจร้ายหรือเห็นแก่ตัว แต่เป็นการตั้งขอบเขตเพื่อไม่ให้ตัวเองหมดแรงจนไม่สามารถดูแลใครได้เลยด้วยซ้ำ บางครั้งคำว่า “ไม่ไหว” หรือ “ขอผ่านก่อน” อาจเป็นประโยคที่ช่วยปกป้องทั้งสุขภาพกายและสุขภาพใจได้มากกว่าที่คิด

บทเรียนวัย 30 ที่ชวนทุกคนกลับมาดูแลตัวเอง

เรื่องราวของต้าเหนิงทำให้เห็นว่า คนที่ดูแข็งแรง ทำงานเก่ง และรับมือกับสถานการณ์ต่าง ๆ ได้ดี ก็สามารถมีช่วงเวลาที่ร่างกายส่งสัญญาณเตือนได้เช่นกัน ตั้งแต่การเหนื่อยง่าย นอนไม่หลับ ปวดประจำเดือนผิดปกติ ไปจนถึงอาการหน้ามืดหรือหมดสติ สัญญาณเหล่านี้ไม่ควรถูกมองข้ามเพียงเพราะยังมีงานต้องทำ

บทเรียนสำคัญที่สุดจากการก้าวสู่วัย 30 ของเธออาจไม่ใช่การทำให้ชีวิตสมบูรณ์แบบกว่าเดิม แต่คือการยอมรับว่าตัวเองมีขีดจำกัด และจำเป็นต้องขอความช่วยเหลือเมื่อถึงเวลา การพัก การพบแพทย์ การหยุดงาน หรือการปฏิเสธบางเรื่อง ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของการรับผิดชอบชีวิตตัวเอง

สำหรับคนที่กำลังอยู่ในสถานการณ์คล้ายกัน ไม่ว่าจะเป็นคนทำงานหนัก คนที่นอนไม่หลับเพราะคิดมาก หรือคนที่ชอบรับฟังปัญหาของทุกคนจนลืมดูแลตัวเอง เรื่องนี้อาจเป็นคำเตือนอย่างอ่อนโยนว่า เราไม่จำเป็นต้องรอให้ร่างกายพังเสียก่อนจึงจะอนุญาตให้ตัวเองพักได้ การดูแลตัวเองไม่ใช่รางวัลหลังทำหน้าที่ครบทุกอย่าง แต่ควรเป็นพื้นฐานที่ทำไปพร้อมกับการใช้ชีวิตตั้งแต่แรก